Het magnetische strand

Aan de kust van Guria liggen de stranden van Ureki en Grigoleti. Wat ze bijzonder maakt, is het zand: donkergrijs tot zwart, vol magnetiet dat door de Supsa-rivier van de bergen naar de zee is meegespoeld. Het strand is vijf kilometer lang en staat bekend om zijn vermeende therapeutische werking op hart, longen en spieren.

Mensen komen hier niet alleen om te zwemmen. Ze liggen op het warme magnetische zand, soms urenlang. Of het helpt, hangt af van wie je het vraagt. Dat het strand er bijzonder uitziet, staat vast.

Bakhmaro en de bergen

Achter de kust klimt Guria steil omhoog. In de bergen liggen de kuuroorden Bakhmaro en Gomismta, bereikbaar via wegen die in de zomer soms pas laat open gaan. Bakhmaro ligt op bijna 2.000 meter hoogte en is tot diep in het voorjaar bedekt met sneeuw. Er zijn mineraalbronnen, wandelroutes en pure berglucht. Weinig reizigers komen hier, wat het des te aantrekkelijker maakt.

Nabeghlavi, een ander kuuroord in de bergen van Guria, heeft een mineraalwater dat ver buiten de regio bekend is. Aan de bron kun je het rechtstreeks drinken.

De Oda-huizen

In Guria, zoals in heel West-Georgië, bouw je van hout. De traditionele Oda-huizen zijn gemaakt van planken, met lange houten balkons aan de voorzijde. Omdat het klimaat vochtig is, staat het huis op stenen poten, zodat de vloer kan ademen.

Sommige families verhuren kamers in hun Oda-huis. Een avond op het houten balkon met een kop Gurische thee is het soort ervaring waarvoor je naar Guria gaat.

Zingen als een Guriër

Gurians sing everywhere and all the time is geen toeristische reclametekst. Het is gewoon waar. Guriërs zingen bij begrafenissen, bij bruiloften, bij de maaltijd, bij het werk. En de manier waarop ze zingen is uniek.

De Krimanchuli is een Gurische vorm van meerstemmige zang waarbij de hoogste stem een soort jodel maakt, hoog en vrij, boven de andere stemmen uit. Het klinkt onmogelijk de eerste keer dat je het hoort. Het is opgenomen in het UNESCO Immaterieel Cultureel Erfgoed van de mensheid, samen met de Georgische meerstemmige zang in het algemeen.

Als je geluk hebt, hoor je het live. Niet op een podium, maar gewoon aan tafel.

Kalandoba

Op 14 januari vieren Guriërs Kalandoba, het lokale nieuwjaar. De viering heeft wortels die teruggaan tot voor het christendom. De chichilaki is het symbool van het feest: een kleine kerstboom gemaakt van takjes van een notenboom, die spiraalvormig zijn gedraaid. Op 15 januari bezoekt de mekvle elk huis, een persoon die geluk en zegen brengt voor het nieuwe jaar.

Aan tafel in Guria

De Gurische keuken is licht en gevarieerd vergeleken met andere delen van Georgië. Er zijn veel groentegerechten: mkhali is gekookte en gekruide groente of wilde planten, aangemaakt met walnoten en specerijen. Bonen met mchadi, het Georgische maïsbrood gebakken op een ijzeren pan, zijn een vaste combinatie.

De Gurische khachapuri is anders dan die uit Adjara of Imereti. Hij is gevouwen als een halve maan, met een hardgekookt ei erin. Compact, makkelijk mee te nemen, en even lekker.

De lokale wijnen zijn Chkhaveri, een lichte rode, en Tsolikouri, een witte. Daarboven is er de Gurische kaarsvodka, gestookt op honing en kruiden. De naam heeft iets onheilspellends. De smaak niet.