Kutaisi en de oude wereld

Kutaisi is een van de oudste steden van Georgië en was ooit de hoofdstad van het koninkrijk Colchis, hetzelfde rijk waar Jason met zijn Argonauten naartoe voer voor het Gulden Vlies. Vandaag is het een levendige provinciestad met brede boulevards, markten en een sfeer die minder toeristische druk heeft dan Tbilisi of Batumi.

Vlak bij de stad staan twee van de belangrijkste religieuze monumenten van het land. De Bagrati-kathedraal, gebouwd in 1003, is het symbool van de eenheid van Georgië uit de middeleeuwse glorieperiode. Het Gelati-klooster, iets verderop in de heuvels, was een van de grootste intellectuele centra van het middeleeuwse Georgische rijk. De academie die hier in de twaalfde eeuw werd gesticht, werd door tijdgenoten het Tweede Jeruzalem van het Oosten genoemd. Beide zijn opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Het klooster van Motsameta ligt zes kilometer van Kutaisi, aan het einde van een pad door bos langs de rode Tskaltsitela-rivier. Klein, verstild en minder bezocht dan Gelati.

Vani en de Argonauten

Dertig kilometer ten zuiden van Kutaisi liggen de ruïnes van Vani, de hoofdstad van het oude Colchis. Opgravingen hebben hier goud, sieraden en gebruiksvoorwerpen uit de vijfde tot eerste eeuw voor Christus blootgelegd, bewijs van een stad die intensief contact had met de Griekse wereld. Het museum naast de site toont de vondsten. De site zelf is een heuvel met uitzicht, omgeven door wijngaarden.

Grotten en een dino

Onder Imereti schuilt een andere wereld. De Prometheus-grot bij Tskaltubo is een van de meest indrukwekkende grotten van de Kaukasus: enorme zalen vol stalactieten en stalagmieten, met een ondergrondse rivier waarop je een bootje kunt nemen. De grot heeft tien zalen en loopt meer dan een kilometer diep.

Een paar kilometer verderop, in de Sataplia-grot, liggen in de rots 120 miljoen jaar oude voetafdrukken van dinosauriërs. Planteters en roofdieren, naast elkaar in de kalksteen, alsof ze gisteren zijn achtergelaten.

Kanyons en watervallen

Wie buiten wil, heeft in Imereti genoeg keuze. De Okatse-canyon is een diepe kloof in het bos, met een houten loopbrug die boven de afgrond hangt. Aan het einde van het pad kijk je omlaag in een canyon van tientallen meters diep. Het uitzicht is spectaculair en het pad is goed toegankelijk.

Bij Kinchkha, een dorp niet ver van de canyon, stort een waterval van meer dan honderd meter naar beneden. Het is een van de hoogste watervallen van Georgië en weinig bezocht.

De Kvasakdara-pilaren, verticale rotskolommen die uit het bos omhoogsteken, zijn een ander natuurwonder van de regio dat de meeste reizigers missen.

Tskaltubo

Tskaltubo was in de Sovjettijd een van de populairste kuuroorden van de Unie. De warme radonhoudende bronnen zouden goed zijn voor allerlei kwalen. Stalin had er een privébadkamer. Vandaag staan veel van de grote sanatoriumgebouwen leeg, vervallen maar imposant. Ze worden bezocht door mensen die van verlaten architectuur houden en door fotografen.

Een deel van de badhuizen is nog in gebruik. Je kunt er nog steeds in het mineraalwater liggen, in dezelfde soort bassinruimte als tachtig jaar geleden.

Eten in Imereti

De Imeretische keuken is de meest wijdverspreide van Georgië. De Imeretische khachapuri, de ronde platte broodpizza gevuld met jonge kaas, is wat de meeste buitenlandse bezoekers als eerste proberen en wat ze daarna in heel het land blijven bestellen.

Pkhali is een koude voorgerecht van gekookte groenten of wilde planten, fijngemalen en aangemengd met walnoten, knoflook en kruiden. Het wordt geserveerd als kleine balletjes, vaak met een granaatappelpit erin. Lobio is een dikke bonenstoofpot met uien en specerijen, gegeten met mchadi. En satsivi, kip in een rijke walnotensaus, is het gerecht dat Imeretische families bereiden voor het nieuwe jaar.

Imereti staat ook bekend om zijn gastvrijheid. In een regio die al deel uitmaakt van een land dat beroemd is om zijn gastvrijheid, is dat een uitspraak die iets betekent.